In de Kaukasus – wandelen door Tbilisi

Labels:

Rabiës

In Tbilisi doe ik, zoals vaker, een stadswandeling op de tweede dag van aankomst. Zo leer ik de stad gemakkelijk kennen. Pratend met boeiende bewoners luister ik naar verhalen over het land en zwerf met de gids door de stad. In de stad lopen veel straathonden. De meeste staren je met een onschuldige blik aan. ‘Look, this dog is safe’, legt de gids uit, en wijst op zijn oor. Er zit een plastic gele chip in, een teken dat hij geen rabiës heeft. Ze vertelt dat je die honden veilig kunt aaien, wat een kindje meteen wil doen. Haar angstige moeder trekt haar snel terug. Verstandig, want wie weet hoe lang geleden het beest is gecontroleerd. We wandelen door en de Amerikaanse gids vertelt dat het in cafés lastig is om niet deel te nemen aan drinksessies waar je in kunt belanden. Zij heeft nog een tip* om niet te hoeven meedoen aan die vaak opgedrongen drinksessies: vertel ze dat je rabiës hebt opgelopen en antibiotica slikt, waardoor je geen alcohol mag drinken. Volgens haar dé manier om fatsoenlijk te weigeren. ‘And point at your butt’, vervolgt ze, niemand die zal vragen om de beetplek te tonen.

Wijn-ijs

‘Who wants some wine?’ Lachend wijst ze op een reclamebord. ‘Wine ice cream’ staat er bij het afgebeelde softijs, tussen een tros druiven en een fles rode wijn in. De corpulente reiziger met wie ik net praat, slaat over, hij maakt een draaiende beweging over zijn buik. Ik twijfel, hoe veilig is dit ijs? Ik vraag het de gids - ze heeft toch al van die goede tips – en zij zegt dat ze het de beste ijstent van de stad is. Ik lik aan het ijsje, inderdaad, rode wijn. Lekker, en …. Ze had gelijk: geen kater en geen darmklachten.

Russische zalf

Die middag heb ik overal jeukende bultjes op armen en benen. Ik heb geen hond geaaid, maar liet ik wel heel dichtbij komen. Zijn het vlooienbeten? Of toch muggenbulten? De antimuggenspray die ik in mijn tas heb, had ik niet gebruikt. Want wie verwacht dat nou, in het centrum van een stad? Maar vervelend is het wel en het jeukt. Ik zoek een apotheek en loop er naar binnen, op zoek naar anti-jeuk crème. Vergeten mee te nemen! Ik laat de apotheker de bultjes zien en ze haalt een verpakking uit het schap. De tekst is in het Russisch, zoveel herken ik, maar wat is het? Ze draait het om… Engelse woorden. Wanneer ik de bijsluiter lees, zie ik dat dit is wat ik moet hebben.  

Wanneer ik een bank voorbij loop, kan ik het niet laten om er een foto van te maken. Geld pinnen bij deze ‘TBC-bank‘ doe ik maar niet*.

In mijn volgende blog vertel ik meer over mijn ervaringen met dieren. Van beren tot paarden en van slangen tot vleermuizen.

Tips:

* Deze blog is op persoonlijke titel geschreven. GGDReisvaccinaties aanvaart geen aansprakelijkheid voor de tips gegeven in het verhaal zelf door de schrijver.